ตอนที่ 242 หาเวลาว่าง ไปกวาดให้เกลี้ยงสักหน่อย!

สองคนเดินไปกินไป ราวกับคู่สามีภรรยาหนุ่มสาวที่ออกไปเที่ยวชมทุ่งฤดูใบไม้ผลิ

เวลาผ่านไปเพียงพริบตา เจ็ดวันต่อมา ขบวนผู้ถูกเนรเทศก็มองเห็นประตูเมืองอวี้โจวอยู่ลิบ ๆ จากถนนหลวงในที่สุด

ก่อนจะเข้าเมือง หลีลั่วก็เห็นชาวบ้านที่สัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสายสองข้างถนนหลวง ต่างสะพายหินหนักอึ้งเต็มตะกร้าไว้บนหลัง ก้มตัวค่อย ๆ เคลื่อนไปทางประตูเมืองทีละก้าว

หินเหล่านั้นมีทั้งใหญ่และเล็ก รูปร่างไม่เหมือนกัน บางก้อนเป็นสีเทาหม่นไม่น่าสนใจเลย บางก้อนบนผิวแฝงประกายมันวาวชุ่มฉ่ำอยู่ราง ๆ

หลีลั่วมองขบวนขนหินที่ยาวเหยียดนั้น แล้วถามอย่างสงสัยว่า “ชาวบ้านเหล่านี้เหตุใดจึงแบกหินเข้ามาในเมืองมากมายเช่นนี้?”