ตอนที่ 239 เขามั่นใจในตัวเองจนไม่เอาหน้าแล้วหรือ?

ท่าทางจริงจังของนางปลุกความสนใจของโม่เป่ยยวนขึ้นมา เขาจึงหยุดฝีเท้าเช่นกัน ยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง จับจ้องมือขาวสะอาดของนางอย่างสนอกสนใจ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความใคร่รู้และคาดหวัง

“ได้สิ อาลั่วคิดจะเล่นกลอย่างไร? แล้วจะพิสูจน์ด้วยวิธีใด?”

“ง่ายนิดเดียว เจ้าจ้องมือข้าให้ดี ยามนี้ในมือไม่มีอะไรกัน ถูกต้องหรือไม่?”

โม่เป่ยยวนเพ่งมองอย่างถี่ถ้วนก่อนพยักหน้า “ใช่ ไม่มีอะไรกัน”

“ดี ต่อจากนี้เจ้าจ้องมือข้าไว้ ห้ามกะพริบตา แล้วนับมา 3 จังหวะ พอนับเสร็จก็เป่าลมใส่ฝ่ามือข้า 1 ครั้ง

จำไว้ ต้องเป่าให้แรงพอ หากเสกไม่ออกขึ้นมา ข้าไม่รับผิดชอบด้วย”