กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
โม่เป่ยยวนได้ยินเช่นนั้น แววตาเป็นประกายขึ้นวูบหนึ่ง กลิ่นความหึงหวงที่กำลังคุกรุ่นนั้นจางหายไปเกือบทั้งหมดอย่างเห็นได้ชัด
แต่ปากของเขาก็ยังไม่ยอมปล่อย เอ่ยถามต่ออย่างแผ่วเบาประโยคหนึ่ง “สิ่งที่อาลั่วพูดเมื่อครู่เป็นความจริงหรือ เปิ่นหวังหากถอดเสื้อผ้าโม่หวยจิ่งจนหมดแล้วโยนมาไว้ตรงหน้าเจ้า เจ้าจะไม่มองสักแวบจริง ๆ หรือ”
“เจ้าไม่เชื่อหรือ” หลีลั่วเลิกคิ้ว ไม่รอให้เขาตอบก็เสริมขึ้นอีกประโยค “เช่นนั้นเจ้าก็ไปถอดเสื้อผ้าโม่หวยจิ่งจนหมดแล้วโยนมาไว้ตรงหน้าข้าดูสิ ดูซิว่าข้าจะมองเขาเพิ่มอีกสักแวบได้หรือไม่”