ตอนที่ 229 ยายแก่ ข้าหย่าขาดจากลูกชายของเจ้าแล้ว!

“เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นพี่ใหญ่แท้ ๆ ของโม่หวยจิ่ง? ข้าอยากควักลูกตาของมัน เจ้ากลับบอกว่าช่วยข้าลงมือได้?

ท่าทีของเจ้าเช่นนี้ ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนพี่ใหญ่ของมันเลย กลับเหมือนศัตรูของมันเสียมากกว่า”

โม่เป่ยยวนสีหน้าไม่เปลี่ยน แม้แต่หนังตาก็ไม่กระพริบ น้ำเสียงยังคงเป็นทำนองที่ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาอยู่อย่างนั้น

“ผู้ที่หมายปองพระชายาของเปิ่นหวัง ย่อมเป็นศัตรูของเปิ่นหวังมิใช่หรือ?”

หลีลั่วเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้เอ่ยรับคำ หันหน้ากลับไปเดินทางของนางต่อ

เพียงแต่ส่วนโค้งที่มุมปากนั้นกดอย่างไรก็กดลงไม่ได้ แอบโค้งขึ้นเบา ๆ อยู่ในแสงสนธยา

ท้องฟ้ามืดสนิทลงแล้ว สองข้างถนนหลวงล้วนเป็นป่าทึบดำมืด