ตอนที่ 208 พบตราพยัคฆ์บัญชาทัพแล้ว

“แม้เปิ่นหวังจะลาออกจากตำแหน่งด้วยตนเอง มอบอำนาจบัญชาทัพ และกลับบ้านเกิดไปเป็นชาวไร่ชาวนาผู้เฒ่าอย่างว่าง่าย ฝ่าบาทก็ไม่มีทางปล่อยเปิ่นหวังไปเป็นแน่”

โม่เป่ยยวนเงยหน้าขึ้น สายตาข้ามผ่านซี่หน้าต่างทอดไปยังท้องฟ้ายามค่ำที่มืดสนิทราวกับหมึกเบื้องไกล

สีสันแห่งรัตติกาลข้นหนาจนละลายไม่ออก แม้แต่ดาวสักดวงก็มองไม่เห็น ราวกับหนทางเบื้องหน้าของเขาที่มองไม่เห็นปลายทาง

น้ำเสียงของเขาเรียบสงบยิ่ง “เขาจะคิดหาหนทางเรื่อยไป จนกว่าจะกำจัดเปิ่นหวังให้สิ้นซาก”

มือของหลีลั่วที่ถือถ้วยชาหยุดชะงักอยู่กลางอากาศ นางมองโม่เป่ยยวน แล้วเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ “เช่นนั้นฟังจากคำพูดของเจ้าแล้ว เจ้าจะยอมรอความตายอย่างว่าง่ายหรือ”