กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ไม่ใช่ว่าใคร ๆ ก็พูดกันหรือว่าสตรีต้องยึดสามีเป็นที่ตั้ง? เหตุใดพอมาถึงเจ้าแล้ว กลับไม่มีใจยึดสามีเป็นที่ตั้งเสียเลยสักนิด?”
ตู้เวยนั่งอยู่บนเก้าอี้ ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง ฟังโม่หย่าร่ำเจื้อยแจ้วอยู่ข้างหูไม่หยุด แต่ในใจกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
เหตุใดนางจึงไม่ไปแย่งชิงความโปรดปรานของโม่หวยจิ่ง? เพราะตั้งแต่ต้นจนจบนางไม่เคยเอาโม่หวยจิ่งมาใส่ใจเลยสักนิด
นางปรารถนาให้โม่หวยจิ่งอย่ามาหานาง อย่ามาแตะต้องนาง เขาวิ่งไปหาเยี่ยนเสวี่ยทุกวัน นางกลับยิ่งต้องการเช่นนั้น
เช่นนี้แล้ว เมื่อถึงวันข้างหน้าที่นางจะหย่าร้างโดยยินยอมกับโม่หวยจิ่ง นางก็ยังคงเป็นกายาบริสุทธิ์