กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลีลั่วใช้นิ้วไล่วนรอบขอบถ้วยชาช้า ๆ แล้วกล่าว “ข้าเป็นคนอะไรกันไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือพระราชโองการพระราชทานสมรสของฝ่าบาทนั้นถูกข้าปฏิเสธไปแล้ว ตามนิสัยรักหน้าตาของพระองค์ คิดว่าต่อไปคงไม่คิดจะพระราชทานสมรสให้ข้าอีก”
เฉียวเหิงเป็นคนฉลาด เมื่อเห็นนางไม่ยอมเล่าที่มาของตนโดยละเอียด ก็ไม่ซักถามอีก
นางรู้จักหลีลั่วมานานถึงเพียงนี้ ย่อมชินกับท่าทีลึกลับราวกับทำได้ทุกสิ่งของสหายผู้นี้ไปแล้วมิใช่หรือ?
เรื่องที่นางไม่คิดจะพูด ใครก็อย่าหวังจะถามออกมา เรื่องที่นางคิดจะทำ ใครก็หยุดนางไม่ได้
เฉียวเหิงเปลี่ยนเรื่องพูด สีหน้ากลับเป็นท่าทางเถ้าแก่ร้านที่คล่องแคล่วสามารถดั่งเช่นทุกวัน: