ตอนที่ 180 เมื่อครู่เจ้าว่าใครมานะ? นังแพศยานั่นหรือ?

หลีลั่วก้าวเท้าไม่หยุด ผ้าคลุมหน้าถูกสายลมที่พัดผ่านระเบียงพัดจนปลิวขึ้นมุมหนึ่ง เผยให้เห็นครึ่งหนึ่งของกรามที่ได้รูปเฉียบคม ปลายริมฝีปากยกขึ้นน้อย ๆ

“พวกมันหาเรื่องข้ากันมาน้อยเสียที่ไหน เพิ่มขึ้นมาอีกสักเรื่องก็ไม่มากนัก หายไปสักเรื่องก็ไม่น้อยลง ยิ่งไปกว่านั้น…”

นางหยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย หันไปมองเฉียวซวงแวบหนึ่ง ในดวงตามีแสงเย็นวาบผ่านไปชั่วขณะ “วันนี้ใครจะหาเรื่องใคร ยังพูดไม่ได้แน่นอน”

เฉียวซวงถูกสายตานี้มองจนใจสั่นสะท้าน กลืนคำพูดที่เหลือกลับเข้าไปในท้องหมดสิ้น เชื่อฟังเดินตามนางเข้าไปข้างใน

ในลานจวนอัครเสนาบดีประดับโคมแพร แพรแดงแขวนไว้จนเต็มทั่วบริเวณ พอมองแวบแรกก็ดูราวกับดอกไม้บานสะพรั่ง