กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
นางโม่โกรธจนยันกายลุกขึ้นจากเตียง ยกมือขึ้นตบไปที่บ่าของเขาทันที
“โม่หวยจิ่ง! เจ้าบ้าหรือไรกัน? ที่เยี่ยนเสวี่ยกำเนิดต่ำต้อยก็แล้วไปเถิด แต่นี้ความบริสุทธิ์ของนางก็ถูกทำลายสิ้นแล้ว เจ้าจะแต่งกับนาง ตกลงมุ่งหวังอะไรกัน?”
โม่หวยจิ่งถูกนางตบจนบ่าเอียงไปเล็กน้อย ทว่าหาได้หลบหลีกไม่ ปล่อยให้นางตีอยู่อย่างนั้น จนแรงในมือของนางค่อย ๆ อ่อนลง เขาจึงเอ่ยขึ้นเสียงเบา “ท่านแม่ การจะแต่งกับผู้ใดสักคน จำเป็นต้องมุ่งหวังอะไรกันด้วยหรือ?”
เขาเงยตาขึ้น สายตาทอดลงบนใบหน้าของนางที่แดงเรื่อเล็กน้อยเพราะความโกรธ แล้วเอ่ย “ข้าจะเพียงเพราะชอบนาง จึงอยากแต่งกับนางไม่ได้หรือ?”
มือของนางโม่หยุดค้างอยู่กลางอากาศ ราวกับถูกประโยคนั้นฉุดรั้งการเคลื่อนไหวไว้