ตอนที่ 169 ฝ่าบาทพระราชทานสมรส ใครจะกล้าขัด?

โม่หวยจิ่งถูกโม่เป่ยยวนจับจ้องด้วยสายตานั้นจนแผ่นหลังเย็นวาบ ลูกกระเดือกกลิ้งขึ้นลงอยู่หลายครา สายตาที่พี่ใหญ่ใช้มองเขานั้น ช่างน่ากลัวอยู่บ้างจริง ๆ!

เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าตนเองตามสัญชาตญาณ ยามปลายนิ้วสัมผัสถูกผิวเนื้อยังแฝงความสั่นเทาที่มิอาจรู้ตัว “พะ...พี่ใหญ่มองข้าเช่นนี้ด้วยเหตุใดหรือขอรับ? หรือว่าบนใบหน้าข้ามีสิ่งสกปรกอะไรกันติดอยู่?”

สายตาของโม่เป่ยยวนหยุดนิ่งอยู่บนใบหน้าเขาชั่วสองลมหายใจ แล้วจึงเบนหลบไป

เขาหลุบศีรษะลง มองมือข้างที่เพิ่งถือพู่กันเมื่อครู่ของตนเอง ข้อนิ้วซีดขาวเล็กน้อย คล้ายต้องเปลืองเรี่ยวแรงอย่างยิ่งยวดถึงจะสะกดความคิดบางอย่างให้สงบลงได้