ตอนที่ 167 ขอฝ่าบาทโปรดพระราชทานให้ข้าเป็นพระชายารองของอ๋องเจิ้นหนาน!

หลีลั่วมิได้กลับจวนอ๋อง นางทิ้งร่างแยกที่เหมือนจริงจนแยกไม่ออกไว้ในรถม้า ส่วนร่างแท้จริงนั้นไร้เสียงไร้ร่องรอยหลอมรวมเข้าสู่เงาราตรี ติดตามโม่เป่ยยวนอยู่ห่าง ๆ

นางตามเขาไปข้ามถนนยาวสามสาย อ้อมซุ้มประตูสองซุ้ม แล้วเลี้ยวเข้าตรอกแคบที่กว้างพอให้คนสองคนเดินเคียงกันเท่านั้น

สุดปลายตรอก แสงไฟเบาบาง ร่างเงาของจวนแห่งหนึ่งค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นในความมืด — จวนอ๋องเฉิง

หลีลั่วซ่อนกายยืนอยู่ในเงามุมปากตรอก มองดูเงาร่างของโม่เป่ยยวนหยุดลงตรงหน้าประตูหลังของจวนอ๋องเฉิง ยกมือเคาะห่วงเคาะประตูสามครั้ง หยุดชั่วครู่ แล้วเคาะอีกสองครั้ง

นางหรี่ตาลงเล็กน้อย ชายผู้หนึ่งเดินออกมาจากประตูหลังจวนอัครเสนาบดี โม่เป่ยยวนยื่นห่อสมุนไพรให้เขา แล้วกล่าวกับเขา