ตอนที่ 157 ผู้หญิงของเปิ่นหวัง พวกเจ้ากล้าแตะต้องหรือ?

โม่เป่ยยวนรอจนเขาคนนั้นเดินจากไปไกลแล้ว จึงยกมือถอดหน้ากากสีเงินบนใบหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เหลี่ยมคมชัดเจน

เขาก้าวยาวเข้าไปในภัตตาคาร แทรกผ่านผู้คนไปหยุดยืนข้างหลีลั่ว ยื่นมือออกไปอย่างแม่นยำ คว้าเอาถ้วยสุราที่นางกำลังจะยกขึ้นจรดปากในมือไป

หลีลั่วชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองเขา ฤทธิ์สุราทำให้ปฏิกิริยาของนางช้าลงไปหนึ่งจังหวะ นางกะพริบตา แล้วจึงจำผู้ที่มาได้

“เจ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

โม่เป่ยยวนไม่ตอบนาง วางถ้วยสุราลงบนโต๊ะ สายตากวาดไปยังพวกคุณชายที่ยังล้อมอยู่ไม่ยอมแยกย้าย มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ

“ท่านคุณชายทั้งหลายอยากหาคนดื่มสุราถึงเพียงนี้ เช่นนั้นให้ข้ามาเป็นเพื่อนดื่มเองดีหรือไม่?”