ตอนที่ 137 ดูเหมือนเขากับพระชายาผู้นี้ของเขาจะไม่มีเรื่องให้คุยกัน

โม่เป่ยยวนนั่งอยู่ตรงข้ามนาง สายตาตกลงบนตัวนาง หยุดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เคลื่อนไปมองนอกหน้าต่างรถม้า

มองนอกหน้าต่างอยู่ครู่หนึ่ง ก็ทอดสายตากลับมาบนตัวนางอีกครั้ง หลีลั่วหลับตาอยู่ ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย ลมหายใจสม่ำเสมอ ไม่รู้ว่าหลับสนิทจริงหรือแค่หลับตาพริ้ม

“วันนี้องค์หญิงสามจู่ ๆ ก็ถวายฎีกา ว่าเจ้าจะใช้วิชาอสูร กล่าวหาเจ้าโดยผิด” เสียงของโม่เป่ยยวนไม่ดังนัก แฝงด้วยการหยั่งเชิงบ้าง “เจ้าคงตกใจกลัวจนแย่แล้วกระมัง?”

หลีลั่วลืมตาขึ้น มองใบหน้าของเขาที่ถูกหน้ากากสีเงินบดบังไว้เกือบทั้งหมด “ไม่มี ข้าไม่เป็นวิชาอสูร ดังนั้นจึงไม่กลัว”