กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลั่วหยางเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธ “เปิ่นกงบอกว่านางใช้วิชาไสยเวท ก็คือใช้วิชาไสยเวท แล้วจะอธิบายเรื่องที่เปิ่นกงทุกครั้งที่พบหน้านางแล้วกลายเป็นผิดปกติได้อย่างไร
อีกอย่าง นิ้วมือของเปิ่นกงเสียไปแล้ว ย่อมต้องมีผู้ใดสักคนรับผิดชอบต่อเปิ่นกงมิใช่หรือ”
นางกำนัลก้มหน้า ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดอีก ลุกขึ้นไปจัดเตรียมกระดาษกับพู่กัน ลั่วหยางพิงอยู่บนเตียงต่ำ มองดวงตะวันนอกหน้าต่างที่ค่อย ๆ จมลง มุมปากของนางค่อย ๆ โค้งขึ้นทีละน้อย
เยี่ยนเฉี่ยน ครั้งนี้เปิ่นกงไม่เอามือของเจ้าแล้ว เปิ่นกงเอาแต่ชีวิตของเจ้า
จวนอ๋องพิทักษ์ทักษิณ โถงใหญ่