กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลีลั่วหยุดฝีเท้า เยี่ยนเสวี่ยเกือบชนเข้ามา รีบชะงักฝีเท้าไว้ ถอยออกไปหนึ่งก้าว บนใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสานั้น
หลีลั่วหันกายกลับมา มองนาง สายตาค่อย ๆ เลื่อนลงจากใบหน้าของนาง แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาอีกครั้ง
“เยี่ยนเสวี่ย ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเจ้า ดูเหมือนจะยังไม่ดีพอถึงขั้นที่ต้องบอกเจ้าว่าข้าทำอะไรกันอยู่ข้างนอก พบคนอะไรกันมาบ้างกระมัง?”
รอยยิ้มของเยี่ยนเสวี่ยชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ยังไม่ทันได้พูดอะไรกัน หลีลั่วก็พูดต่อไปเสียแล้ว
“เจ้าซึ่งเป็นเพียงบุตรีแม่นม จงจดจำสถานะของตนไว้ทุกเวลา อย่ามาบังอาจยุ่งเรื่องของข้าซึ่งเป็นธิดาจวนอัครเสนาบดีอยู่ตรงนี้”