ตอนที่ 110 อะไรกัน? เพิ่งลูบเพียงนิดก็รู้ขนาดแล้วหรือ?

หลีลั่วพิงอยู่ข้างเตียงของเขา หลับไปแล้ว มือของนางยังคงถูกเขากุมเอาไว้จนข้อนิ้วขาวซีด ปลายนิ้วเย็นเฉียบ

ศีรษะของนางเอียงไปด้านหนึ่ง เส้นผมแผ่กระจายอยู่บนไหล่ ขนตาสั่นไหวน้อย ๆ คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับแม้แต่ยามหลับใหลก็ยังกำลังรังเกียจอะไรกันอยู่

โม่เป่ยยวนมองเสี้ยวหน้านาง มองอยู่นาน สายตาเลื่อนจากกระดูกคิ้วลงมาที่สันจมูก จากสันจมูกลงมาที่ริมฝีปาก จากริมฝีปากลงมาที่ปลายคาง สุดท้ายก็ตกลงบนมือข้างนั้นที่ถูกเขากุมไว้ เขาไม่ได้ปล่อยมือ

หลีลั่วลืมตาขึ้น พอหลุบตาก็สบเข้ากับสายตาของเขาเข้าพอดี สองสายตาประสานกัน ใกล้เพียงชั่วระยะประชิด นางมองเห็นริ้วรอยสีน้ำตาลเข้มในส่วนลึกของดวงตาเขาได้อย่างชัดเจน เขาก็มองเห็นฝุ่นเม็ดเล็ก ๆ ที่ติดอยู่บนขนตาของนางได้อย่างชัดเจนเช่นกัน