ตอนที่ 109 โม่เป่ยยวนถูกลอบสังหาร ตายแล้วหรือ?

โม่เป่ยยวนยืนอยู่ท่ามกลางถนนอันว่างเปล่า สายฝนไหลรินลงมาตามคางของเขา เขาอ้าปาก ทว่าสุรเสียงกลับถูกเสียงฝนกลืนหายไป เหลือไว้เพียงรูปปาก

“สตรีผู้นี้ วิ่งไปที่ใดกัน”

ยามนี้ ณ เรือนข้างจวนอ๋องพิทักษ์ทักษิณ

“ตู้ม——!”

เสียงอัสนีบาตคำรามกึกก้องสะเทือนจนหน้าต่างสั่นไหวส่งเสียงดังบัซ หลีลั่วลุกขึ้นนั่งจากใต้ผ้าห่ม เส้นผมยุ่งเหยิง บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยกดทับจากการนอน

นางกะพริบตาอย่างเลื่อนลอย ชำเลืองมองสายฝนที่เทกระหน่ำดั่งฟ้ารั่วระบายลงมานอกหน้าต่าง กำลังเตรียมจะล้มตัวลงนอนต่อ——

“แย่แล้ว”

นางพลันชะงักแข็งค้างไปทั้งร่าง ศาลาพัก ไล่วายุ หลิ่นชวน

นางลืมบุรุษผู้นั้นเสียสนิทใจ นอนหลับยาวมาจนถึงบัดนี้