เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลีลั่วยัดขนมกุ้ยฮวาคำสุดท้ายเข้าปาก ตบเศษขนมบนมือเบา ๆ เงยหน้าขึ้นมองนางกำนัลที่ยังคงยืนทื่ออยู่ที่เดิม น้ำเสียงเป็นกันเองราวกับกำลังสั่งการหญิงรับใช้ในบ้านของตนเอง
“เจ้ายังมัวยืนเหม่ออะไรกัน เล่า ในเมื่อปล่อยให้ข้าท้องกิ่วไม่ได้ เช่นนั้นก็รีบสั่งการห้องเครื่องหลวง ให้ไปเตรียมของอร่อย ๆ มาให้ข้าเพิ่มเสีย อย่างพวกน้ำแกงไก่ แกงปลา ขาหมูน้ำแดง มีอันใดก็ยกมาให้หมดเถิด”
นางกำนัลอ้าปากค้าง ไม่อาจเอ่ยอะไรกันออกมาได้แม้แต่เสี้ยวคำ
โม่เป่ยยวนยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน มองดูภาพเหตุการณ์นี้ มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย
พระชายาของเขาผู้นี้ คิดว่าตำหนักบรรทมของฮองเฮาเป็นเรือนด้านหลังของตนเองหรืออย่างไร กินขนมของฮองเฮา ดื่มชาของฮองเฮา ทั้งยังจะให้คนของฮองเฮาไปสั่งอาหารที่ห้องเครื่องหลวงมาให้นางอีก