กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
มิใช่ลมอ่อนโยนเช่นนั้น หากเป็นวายุที่คำรามหวนหมุนคว้าง หอบพาเม็ดทรายและฝุ่นผงมาด้วย
ร่างของฮองเฮาเหมือนใบไม้แห้งถูกม้วนขึ้นกลางอากาศ กระแทกเข้ากับเสาระเบียงด้านหลังอย่างแรง แล้วดีดลงสู่พื้น กลิ้งไปสองตลบ ตกกระแทกจนหัวหมุนต้วน
มวยผมหลุดกระจาย ปิ่นทองปิ่นปักผมหยกกรุ๊งกริ๊งหล่นเกลื่อนพื้น เสื้อผ้ายับย่นบิดเป็นเกลียวอยู่บนตัว ใบหน้าเปื้อนคราบฝุ่นเป็นปื้น หมดสภาพอย่างน่าเวทนายิ่งนัก
เหล่านางกำนัลร้องอุทานแล้วพุ่งเข้าไปห้อมล้อม ช่วยกันพยุงนางขึ้นจากพื้นอย่างชุลมุนวุ่นวาย
หลีลั่วยืนอยู่ที่เดิมไม่ไหวติง ใบหน้าเผยความห่วงใยพอเหมาะพอดี “เหนียงเหนียง ท่านเป็นอะไรไปเจ้าค่ะ อยู่ดี ๆ เหตุใดจึงลอยขึ้นฟ้าได้”