กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ตู้เวยสำลักน้ำไปหลายอึกในน้ำ ทั้งโกรธทั้งกลัว น้ำตากับน้ำในสระปนเปเข้าด้วยกันจนแยกไม่ออกว่าอันไหนเป็นอันไหน
หลีลั่วไม่มองนางอีก หันหน้าไปยิ้มให้ลั่วหยาง “องค์หญิงสาม หม่อมฉันปวดท้องเล็กน้อย ขอตัวสักครู่ ไปเข้าห้องสุขาสักหน่อยเพคะ”
ลั่วหยางปรายตามองนางแวบหนึ่ง ไม่เอ่ยคำใด
หลีลั่วยอบกาย หันหลังเดินจากสระบัวไป
ลั่วหยางยืนอยู่ที่เดิม มองดูเงาหลังของหลีลั่วลับหายไปด้านหลังพุ่มไม้ ในแววตาพาดผ่านไอเย็นเยียบสายหนึ่ง
“เยี่ยนเฉี่ยน เจ้าคิดว่าอาศัยเพียงวาจาเหล่านั้นที่เพิ่งพูดออกมา เปิ่นกงจะปล่อยเจ้าไปแล้วรึ” นางแค่นยิ้มเย็น เสียงแผ่วเบาราวกับพึมพำกับตนเอง “เพียงเพราะที่เจ้าลบหลู่ต่อเปิ่นกง เจ้าก็สมควรตายเป็นพันเป็นร้อยรอบแล้ว”