ตอนที่ 25 พระชายาอ๋องเจิ้นหนานอย่าได้รังแกคนเกินไปนัก!

ไร้สรรพสำเนียงเป็นเวลานาน

บรรดาแขกเหรื่อต่างรอจนเริ่มร้อนใจ พากันชะเง้อคอมองดู

“ท่านโหว สรุปแล้วผู้ใดเขียนได้ดีกว่ากันเล่าเจ้าคะ? ท่านเอ่ยสักคำเถิด!”

“นั่นสิท่านโหว อย่าได้อมพะนำอีกเลย!”

เซี่ยยวนพลันได้สติกลับมา จึงปรายตามองหลีลั่วอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง

ภายในสายตานั้น มีทั้งความตระหนกตกใจ ความฉงนใจ และยังแฝงความนัยอันยากจะอธิบายได้อีกเศษเสี้ยวหนึ่ง

เขาวางกระดาษเซวียนทั้งสองแผ่นเทียบเคียงกันบนถาด ก่อนส่งสัญญาณให้หญิงรับใช้ยกไปเบื้องหน้าเหล่าแขกเหรื่อ

“ทุกท่านจงยลดูด้วยตนเองเถิด”

หญิงรับใช้ประคองถาด เดินผ่านเบื้องหน้าเหล่าแขกเหรื่อไปทีละคน

ผู้แรกที่ขยับเข้ามาดูคือบัณฑิตหานหลินชรา หรี่ตามองอยู่นานสองนาน จู่ ๆ ก็สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความสะท้านใจ