ตอนที่ 10 เลี้ยงดูจนได้ราชันกู่! ให้มันยอมรับนาย!

เช้าตรู่วันนี้นางได้ไปดูอาการของโม่หวยจิ่ง

หลานชายคนเล็กที่นางรักใคร่ทะนุถนอมที่สุด นอนอยู่บนเตียงด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผล รอยแส้บนแผ่นหลังพาดสลับซับซ้อน ใบหน้าบวมเป่งจนแม้แต่มารดาแท้ ๆ ก็ยังจำไม่ได้

ตั้งแต่เล็กจนโตนางไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องนิ้วมือของหวยจิ่งแม้แต่นิ้วเดียว นังแพศยาที่มาจากชนบทผู้นี้ กลับกล้าทุบตีเขาจนกลายเป็นสภาพเช่นนั้น!

“เหตุใดเจ้าจึงทุบตีหวยจิ่งจนกลายเป็นสภาพเช่นนี้” ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลโม่เค้นเสียงทีละคำ แต่ละคำราวกับบดรอดออกมาจากซอกฟัน

นายหญิงเรือนรองสองรีบรับคำในทันใด น้ำเสียงแหลมคมเหน็บแนม ราวกับเล็บมือที่กรีดลงบนจานกระเบื้องเคลือบ “แม่สามี เรื่องนี้ยังต้องถามอีกหรือเจ้าคะ มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเยี่ยนเฉี่ยนเปลี่ยนจากรักเป็นแค้นต่อหวยจิ่งอย่างไรเล่าเจ้าคะ”