ตอนที่ 7 เห็นนางแล้วขัดหูขัดตา! ถึงได้ตีนางอย่างไรเล่า!

สิ้นเสียง หลีลั่วก็นอนต่อ

ต่อให้คิดจะพบนาง เช่นนั้นก็ต้องรอนางนอนให้อิ่มเสียก่อนค่อยว่ากัน!

หญิงรับใช้นอกประตูกล่าวรับคำหนึ่งเสียง แล้วออกไปนอกจวนเพื่อแจ้งแก่คนของจวนอัครเสนาบดี

ให้พวกเขารอไป พระชายาอีกประเดี๋ยวก็ไปถึง

ชั่วพริบตา ก็ถึงยามเที่ยงวัน

หลีลั่วนอนอิ่มแล้ว จึงลุกขึ้นมาล้างหน้าบ้วนปากและรับประทานอาหารอย่างไม่รีบร้อน

จัดการสิ่งต่าง ๆ เสร็จสิ้น เวลาล่วงเลยไปอีกหนึ่งชั่วยาม

คนรับใช้ประจำเรือนตรงประตูรอจนเริ่มหมดความอดทนอยู่บ้าง ทว่าผู้ที่หมดความอดทนยิ่งกว่าย่อมเป็นคนของจวนอัครเสนาบดี

พวกเขารอคอยหลีลั่วกลับจวนอยู่ที่นั่นตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อจะได้ระบายโทสะแทนเยี่ยนเสวี่ยให้สาสม