กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 484 ไม่เอาตอนกลางคืน จะเอาตอนนี้
หน้าอกของผู้อำนวยการโจวกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง นิ้วชี้จิ้มลงบนกระดาษแผ่นนั้น น้ำเสียงเปลี่ยนไปจนผิดเพี้ยน
“ทหารปลดประจำการที่มีประสบการณ์การรบจริงมาหลายปี แถมยังมีความสามารถทางเทคนิคโดดเด่นขนาดนี้ พวกแกก็จัดส่งไปแบบขอไปทีอย่างนี้น่ะหรือ?! หา?!”
เขาด่ากราดไปชุดใหญ่ จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกขุมหนึ่ง
ลู่เว่ยตงยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนั้นในท่าเดิม สองมือประสานวางบนเข่า ดวงตาจ้องมองเขาอย่างเย็นชา
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลยสักคำ
เสียงด่าของผู้อำนวยการโจวจุกอยู่ในลำคอ ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่า
ยิ่งตัวเองด่าลูกน้องแรงเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าการจัดสรรงานนี้มันไม่มีเหตุผลรองรับจริง ๆ
ในขณะที่ลู่เว่ยตงไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่กลับทำให้เขาแสดงละครตลกออกมาเสียเอง