กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 226 งั้นก็พาเธอรอดกลับมาให้ได้
ป่าทึบไร้ชื่อแห่งหนึ่ง บริเวณชายแดนอวิ๋นหนานและเวียดนาม
หมอกยังไม่ทันจางหาย ลมชื้นอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวของต้นหญ้าและใบไม้ พัดแทรกซึมเข้าไปในคอเสื้อ
ต้นไม้งิ้วหลายต้นขึ้นกระจัดกระจาย ใต้ต้นมีสีแดงฉานร่วงหล่นเต็มพื้น
ติงเจียเหอนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนดินแฉะ ปลายนิ้วหยิบผ้าก๊อซฆ่าเชื้อ ท่าทางมั่นคงไม่มีอาการสั่นแม้แต่น้อย
บาดแผลบนขาของผู้บาดเจ็บยังมีเลือดซึม เขากัดฟัน รอให้เธอกดผงยาแก้อักเสบลงไปเบาๆ
“ทนหน่อยนะ” เธอกดเสียงต่ำ แต่มือยังคงไม่หยุดพัก
หลายคนที่อยู่ข้างๆ ล้วนพิงลำต้นไม้ วางปืนพาดไว้บนเข่า ไม่มีใครพูดจา
วิทยุสื่อสารเงียบสงัดจนน่ากลัว ตั้งแต่หลายวันก่อนจนถึงตอนนี้ ไม่มีการตอบรับเลยสักครั้ง