กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 634 ฟางรุ่ยจวินเป็นอะไรไป?
หน้าห้องผ่าตัด ซูเฟิงนั่งอยู่บนม้านั่งยาว ประสานนิ้วมือทั้งสิบไว้รองรับบนเข่า ขมวดคิ้วแน่นเป็นปม
เขาจ้องมองพื้น สายตาตกลงบนคราบโคลนที่ปลายรองเท้าบูตของตัวเอง
นั่นคือโคลนจากอำเภอหลิ่งเหอ น้ำแข็งและโคลนปนกัน หลังจากแห้งแล้วก็จับตัวเป็นก้อนแข็ง
ฝั่งตรงข้าม จ้าวชุนฟางทรุดฮวบลงบนเก้าอี้ ร้องไห้จนสลบไปหลายรอบแล้ว
พยาบาลสองคนที่อยู่ข้างๆ ประคองเธอไว้ซ้ายขวา คอยลูบหลังเธออย่างต่อเนื่อง
สมาชิกหน่วยปฏิบัติการพิเศษหลายคนยืนพิงกำแพง กำหมวกไว้ในมือ สีหน้าหมองหม่นราวกับคนตาย
เจ้าหน้าที่และผู้นำของเขตทหารหลายคนก็มาถึงแล้ว ในโถงทางเดินมีคนยืนอยู่สิบกว่าคน มีเพียงเสียงสะอื้นไห้เป็นพักๆ
ของจ้าวชุนฟางที่ดังก้องไปทั่วโถงทางเดินอันว่างเปล่า