กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 633 ฉันอยากจะก้าวไปข้างหน้า
ตีห้า ท้องฟ้าในตงเป่ยยังคงมืดมิดอยู่
หวังอิ่งเสวี่ยลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความฝันอย่างกะทันหัน
เธอจ้องมองเพดานสีดำสนิทและกะพริบตาสองครั้ง หันไปมองนอกหน้าต่าง มีแต่ความมืดมิดราวกับน้ำหมึก
คลำหานาฬิกาข้อมือข้างหมอน ยกขึ้นมาดูใกล้ๆ ตีห้าตรง
เธอพ่นลมหายใจออกมายาวๆ วางนาฬิกากลับไว้ที่โต๊ะข้างเตียง
ตื่นเร็วกว่าปกติเป็นชั่วโมง ก็ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ถึงตื่นขึ้นมาได้
แต่เธอนอนไม่หลับแล้ว พอหลับตาลง ในหัวก็มีแต่ภาพเหตุการณ์บนโต๊ะอาหารเมื่อวาน
คำพูดเหล่านั้นที่เฉินหยวนฉวนพูด สายตาของฟางรุ่ยจวินที่ตกลงบนเสี้ยวหน้าของเธอ รวมถึงประโยคที่ว่า “คนที่นั่งอยู่ตรงนี้
มีใครบ้างที่อยากให้ภรรยาของตัวเองต้องทนทุกข์ลำบากเหมือนกับเธอ”