กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 383 ค่อย ๆ คลำหาท่ามกลางหุบเขาป่าลึก
สามนาทีต่อมา เย่เหวินซีที่เกาะต้นไม้อยู่บนยอดเขา จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านหน้า
กิ่งไม้สั่นไหวเสียงดังซ่า ๆ เหมือนมีอะไรวิ่งชนดะอยู่ในป่า ทันใดนั้น ทาร์ซานหนุ่มก็พุ่งพรวดออกมาจากพุ่มไม้
เย่เหวินซี “..............”
ลู่เว่ยตงพุ่งออกมาจากหลังพุ่มไม้ สวมแค่กางเกงขาสั้นตัวเดียว เปลือยท่อนบน สวมรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อ
มัดกล้ามเนื้อกำยำชุ่มไปด้วยหยดเหงื่อ ผิวสีแทนส่องประกายวิบวับใต้แสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้
เย่เหวินซีพูดไม่ออกไปพักใหญ่ จ้องมองอยู่หลายวินาที ในใจมีเพียงความคิดเดียววนเวียนไปมา: น่าอร่อย อร่อยจริง ๆ
ลู่เว่ยตงเห็นเธอยืนอมยิ้มแฉ่งมาแต่ไกล ก็รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่