กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 154 แด่อนาคต แด่ปัจจุบัน
เพื่อปัดเป่า “ความน่าสงสัย” ที่ไม่จำเป็นออกไป หลังจากเขากลับมาที่ห้องประชุม ก็ฝืนใจพูดเสริมไปประโยคหนึ่ง:
“เอ่อ... ตอนกลางวันฉันกินข้าวกับคนรักมา”
ผลลัพธ์กลับยิ่งทำให้เกิดเสียงระเบิดหัวเราะดังกว่าเดิม ข้าราชการหลายคนหัวเราะจนต้องฟุบลงไปกองกับโต๊ะ ยืดตัวไม่ขึ้น
ลู่เว่ยตงแทบจะทำหน้า “คนแปลกหน้าห้ามเข้าใกล้” ไปตลอดทั้งการประชุม จนกระทั่งประชุมเสร็จ
กว่าจะทนทรมานผ่านสองชั่วโมงนี้ไปได้อย่างยากลำบาก เขาก็รีบเดินจ้ำอ้าวย้อนกลับไปที่สำนักงาน
พอวางกระเป๋าลง ก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้น หมุนเบอร์โทรไปที่บ้านทันที
“ฮัลโหล?” ลู่เว่ยตงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“ฮี่ฮี่ฮี่...”
ปลายสายมีเสียงหัวเราะที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่ของเย่เหวินซีดังขึ้นทันที แฝงความเอาอกเอาใจแบบคนรู้สึกผิดนิด ๆ