กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 148 เขาเริ่มมองเห็นเธออย่างแท้จริง
ณ หอพักชั่วคราวของกองกำลังฝึกซ้อม
ซูเฟิงพิงหัวเตียง มือข้างหนึ่งควงมีดสั้นยุทธวิธีเล่นอย่างเกียจคร้าน
คมมีดพลิกแพลงไปมาในนิ้วมือของเขาอย่างคล่องแคล่ว ราวกับปลาสีเงินที่เชื่องเชื่อ
มืออีกข้างเขาคลี่ใบเสร็จรับเงินสั่งซื้อเสื้อผ้าที่เย่เหวินซีให้เขาเมื่อตอนกลางวันออก
สายตากวาดมองลายมืออันสวยงามบนนั้น ภาพในตอนกลางวันก็พุ่งเข้ามาในหัวอย่างควบคุมไม่ได้
อุณหภูมิจากปลายนิ้วอันอ่อนนุ่มของเธอที่ลากผ่านผิวเขา ความรู้สึกรัดเบา ๆ ตอนที่สายวัดพันรอบตัว
และกลิ่นหอมสะอาดเป็นเอกลักษณ์ที่เจือด้วยกลิ่นน้ำหมึกบนตัวเธอ....
ความร้อนในร่างกายพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
“เวรเอ๊ย”