กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 147 รางวัลที่วันนี้ทำอาหารดี ๆ ให้ฉันมื้อนึง
ค่ำคืนนี้ ไม่ว่าจะเป็นลู่เว่ยตงหรือเย่เหวินซี ต่างก็โยนความกังวลทั้งหมดทิ้งไป
จากห้องน้ำสู่เตียงนอน จากขอบหน้าต่างถึงริมกำแพง....
ทั้งสองคนลืมกระทั่งเวลา ลืมแม้กระทั่งอาหารเย็น
จนกระทั่งเรี่ยวแรงหยดสุดท้ายของเย่เหวินซีหมดลง ลู่เว่ยตงถึงได้จบ “เกม” ที่แสนยาวนานและดุเดือดนี้
เย่เหวินซีตบแผ่นหลังชื้นเหงื่อของเขาเบา ๆ
เขาเข้าใจทันที อุ้มเธอขึ้นอย่างมั่นคงและกลับไปที่ห้องน้ำอีกครั้ง เพื่อล้างคราบเหงื่อและร่องรอยที่เหนอะหนะบนตัวของกันและกันอย่างระมัดระวัง
เมื่อกลับมานอนบนเตียงที่สะอาดสดชื่นอีกครั้ง ก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว
“หิวไหม” ลู่เว่ยตงกอดเธอไว้และถามเสียงต่ำ
“อืม...นิดหน่อย...”