ตอนที่ 547 ทำไมคุณถึงเอาแต่คิดว่าตัวเองเป็นภาระ

ตอนที่ 547 ทำไมคุณถึงเอาแต่คิดว่าตัวเองเป็นภาระ

เดิมทีการเดินทางต้องใช้เวลาสามชั่วโมง แต่ฟางรุ่ยจวินฝ่าพายุฝนกระหน่ำขับมาได้สองชั่วโมงครึ่ง ก็มาถึงหน้าประตูที่พักสำหรับแขก

รถยังจอดไม่สนิท จางหยุนเซียก็ผลักประตูรถเปิดออก

ร่มหรือเสื้อกันฝนอะไรก็ไม่สนใจแล้ว ทั้งสองคนพุ่งพรวดเข้าไปในประตูใหญ่ จางหยุนเซียคว้าตัวพนักงานต้อนรับที่เคาน์เตอร์

“สวัสดี พวกเราเป็นคนในครอบครัวของหวังอิ่งเสวี่ย เธออยู่ที่ไหน!”

“อ๊ะ เร็วเข้า ตามฉันขึ้นไปชั้นบนเลย”

ฟางรุ่ยจวินก้าวเท้ายาว ๆ สองก้าวแซงหน้าไปก่อน พุ่งพรวดขึ้นไปที่ชั้นสาม ประตูห้อง 302 ปิดไม่สนิท เขาจึงผลักประตูเปิดออกทันที