กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 347 รู้อย่างนี้ฉันโดดเรียนไปเป็นเพื่อนเธอดีกว่า
ติงเจียเหอวางสายโทรศัพท์ แล้วหันไปมองเย่เหวินซี
“ไป หาร้านอาหารที่ยังเปิดอยู่กันเถอะ ฉันจะเลี้ยงข้าวเธอเอง” ติงเจียเหอพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“ป่านนี้แล้ว ยังจะมีร้านอาหารไหนเปิดอยู่อีก? นี่มันเรื่องอะไรกัน? มีเรื่องดีๆ เหรอ?” เย่เหวินซีสงสัย
“อืม เมื่อกี้พี่สะใภ้บอกฉันว่า วีรกรรมที่ฉันทำที่อวิ๋นหนาน ได้รับการประเมินให้ได้เหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่ง”
ติงเจียเหอพูดพร้อมกับรอยยิ้ม
“เหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่ง?! พระเจ้าช่วย!!” เย่เหวินซีร้องตะโกนออกมา
เธอตื่นเต้นจนชูแขนขึ้นแล้ววางลง กอดติงเจียเหอไปทีหนึ่ง แล้วก็กระทืบเท้า
จากนั้นก็จับมือติงเจียเหอเขย่าอย่างแรง