กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 323 เจ้าเด็กคนนี้ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอำนาจเลยสินะ
เย่เหวินซีคุกเข่าหมอบลง เส้นผมยาวสีดำสยายกระจุยกระจายอยู่บนปลอกหมอนสีขาวราวหิมะ
เธอจับผ้าปูที่นอนแน่นจนผ้าบิดเป็นรอยยับย่น
แผ่นหลังโค้งงอเป็นเส้นโค้ง กระดูกสะบักนูนขึ้นมาเล็กน้อยคล้ายกับปีกผีเสื้อที่หุบเข้าหากัน เปล่งประกายด้วยหยาดเหงื่อบาง ๆ ใต้แสงไฟ
“คิดถึงฉันไหม?” เสียงของลู่เว่ยตงดังกดทับลงมาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วง
แต่คำตอบที่เขาได้รับกลับมีเพียงเสียงครางในลำคอของเย่เหวินซีที่ดังออกมาเป็นระยะ
ผ้าม่านถูกดึงปิดสนิท ภายในห้องเหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน เสียงหนึ่งหนักแน่น อีกเสียงหนึ่งขาดห้วง
“ไม่ยอมพูดงั้นเหรอ?”