ตอนที่ 302 วินาทีต่อมา ซูเฟิงกับเย่เหวินซีก็ทำตัวไม่ถูกทั้งคู่

ตอนที่ 302 วินาทีต่อมา ซูเฟิงกับเย่เหวินซีก็ทำตัวไม่ถูกทั้งคู่

“เอาอย่างนี้แล้วกันคุณน้าหลาง เงินส่วนต่างจากการจัดซื้อที่ร้านสหกรณ์บริการ ฉันจะชดเชยให้ตามบิลทั้งหมด” เย่เหวินซีมองเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“แต่สำหรับค่าวัตถุดิบที่คุณแอบไปซื้อจากชาวบ้านในครั้งนี้ ฉันจะจ่ายให้คุณแค่ยี่สิบหยวนเท่านั้น”

“ยี่สิบหยวนนี้ไม่ได้หมายความว่าคุณทำถูก แต่เป็นเพราะคุณเสียเวลาและลงแรงไป แถมพวกเราก็กินของพวกนั้นเข้าไปแล้ว ส่วนที่เหลือคุณต้องจ่ายเอง”

คำตัดสินนี้หมายความว่าหลางอี้ฉินต้องควักเนื้อจ่ายเองอีกหลายหยวน เท่ากับว่าครึ่งเดือนที่ผ่านมาเธอทำงานฟรี

ขอบตาของหลางอี้ฉินแดงก่ำ จมูกเริ่มแสบสัน

เธอรู้สึกอึดอัด อัดอั้นตันใจและน้อยเนื้อต่ำใจ ทั้งยังรู้สึกอับอายที่ถูกมองทะลุปรุโปร่ง

เธอกะจะช่วยเย่เหวินซีประหยัดเงินจริง ๆ