กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 283 ไม่มีดอกไม้ใด ที่ทำให้ฉันมองเพียงครั้งเดียวแล้วจดจำไปตลอดชีวิต
ลู่เว่ยตงยังคงยกซาลาเปาสองลูกและโจ๊กหนึ่งชามเข้ามาในห้อง
ตอนนี้เย่เหวินซีกำลังกอดอก เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง
ลู่เว่ยตงขยับเข้ามาใกล้ มือหยิบซาลาเปาร้อน ๆ ลูกนั้นขึ้นมา ฉีกชิ้นหนึ่งแล้วยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากของเย่เหวินซี
เย่เหวินซีเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง
วันนี้ลู่เว่ยตงสวมเสื้อยืดคอกลม กล้ามเนื้อแน่นหนั่นและใบหน้านั้น หล่อเหลาเสียจนคนมองหน้ามืดตาลายในแสงยามเช้า เขาส่งยิ้มให้เธอราวกับปีศาจหนุ่ม
เย่เหวินซีด่าในใจเงียบ ๆ บ้าเอ๊ย โคตรหล่อเลย...
เป็นอย่างที่คิด ความหล่อมันใช้แทนข้าวได้จริง ๆ
เมื่อได้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาจนน่าใจหายกำลังส่งยิ้มอ่อนโยนและหวานซึ้งมาให้ ใครจะปฏิเสธซาลาเปาที่เขาป้อนให้ได้ลงคอ
“เดี๋ยวพวกเราออกไปเดินเล่นกันไหม” ลู่เว่ยตงพูดพลางป้อนซาลาเปาเข้าปากเธอ