กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 259 ผมก็เป็นเด็กกำพร้า คุณรู้ไหม?
คืนวันสุดท้ายของการเดินทาง รถจี๊ปแล่นกลับมาที่ที่พักสำหรับแขก
ลู่เว่ยตงลงจากรถแล้วโทรศัพท์ไปที่กงอานจวี๋ เพื่อบอกให้พวกเขามาเอารถคืนได้เลย พร้อมกับกล่าวขอบคุณ
เย่เหวินซีหิ้วถุงของพะรุงพะรังลงจากรถ ตะโกนเรียกไปทางห้องของจางหยุนเซีย
“พี่สะใภ้! ซื้อของอร่อยมาฝากด้วยนะ!”
จางหยุนเซียได้ยินเสียงก็เดินออกมา พอเห็นของในมือเย่เหวินซี ดวงตาก็เป็นประกาย
“แหม ยังนึกถึงฉันอีกเหรอเนี่ย”
“แน่นอนสิคะ! ข้าวเหนียวปิ้ง ชีสแผ่นอบ ขนมดอกไม้ ของดีเมืองคุนหมิงทั้งนั้นเลยนะ” เย่เหวินซีแกว่งถุงในมืออย่างภาคภูมิใจ
“เซี่ยงหยาง มาเร็ว! น้าเย่ซื้อขนมมาให้ตั้งเยอะแยะเลย!” จางหยุนเซียหันไปเรียกเด็กตัวน้อย
จางเซี่ยงหยางวิ่งเข้ามา ตาจ้องเป๋งไปที่ถุงขนมเป็นประกายวาววับ