กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 251 ฉันว่านายปลอบใจเขาจะดีกว่านะ
ด้านหลังค่ายทหารมีลานกว้าง ต้นยูคาลิปตัสแก่หลายต้นเติบโตบิดเบี้ยว
แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ สาดแสงสีทองระยิบระยับลงบนพื้น
จางหยุนเซียย่อตัวลง นั่งเล่นกับจางเซี่ยงหยางบนพื้น
จางเซี่ยงหยางกำลังใช้กิ่งไม้และก้อนหินจัดวางอะไรบางอย่างบนพื้น
“นี่คือเตียง...” เขาชี้ไปที่กิ่งไม้หลายอันที่วางเรียงกัน
“นี่คือชาม” เขาชี้ไปที่ก้อนหินแบนๆ อีกก้อน
“แล้วอันนี้คืออะไรล่ะ”
จางหยุนเซียชี้ไปที่ก้อนหินที่ใหญ่กว่าซึ่งวางอยู่บน “ชาม” ใบนั้น
“นี่คือซาลาเปาเตี้ยจากแป้งเหนียว” จางเซี่ยงหยางเงยหน้าขึ้นและพูดอย่างจริงจัง