กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 36 เมื่อวาน... คุณเก่งมาก
ลมหายใจของเย่เหวินซีเริ่มสม่ำเสมอ และเธอก็หลับสนิทไปอีกครั้ง
ลู่เว่ยตงไม่กล้าปลุกเธอ ท่อนแขนของเขาโอบเอวเธอไว้หลวม ๆ เขาวางศีรษะแนบกับแก้มของเธอ สูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ
เสียงละเมอของเย่เหวินซีเมื่อครู่นี้เหมือนก้อนกรวดเล็ก ๆ
มันตกลงไปในทะเลสาบในใจเขาจนเกิดระลอกคลื่น วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา
ผ่านไปพักหนึ่ง เขาก็ส่ายหน้ายิ้มเยาะตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองอ่อนไหวเกินไป
ก็แค่คำละเมอประโยคเดียว จะเก็บมาใส่ใจทำไม
ลู่เว่ยตงพยายามปลอบใจตัวเองด้วยเหตุผลที่สมเหตุสมผล