กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 4 แกปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกกงอานแล้วนะ!
เสียงตวาดของเย่เหวินซีไม่ดังนัก แต่ก็ชัดเจนพอที่จะทำให้ผู้โดยสารที่อยู่ใกล้ ๆ สองสามแถวหันมามอง
ลู่เว่ยตงตั้งสติได้เป็นคนแรก ร่างสูงใหญ่ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ขวางหน้าผู้หญิงคนนั้นไว้ ปิดกั้นทางหนี
“กะ-แกพูดพล่อย ๆ อะไร! ฉันเป็นย่าของเด็กนะ!”
ผู้หญิงคนนั้นหน้าซีดเผือด เสียงแหลมปรี๊ด พยายามสะบัดมือเย่เหวินซีออกอย่างแรง
“แกปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกกงอานแล้วนะ!”
เย่เหวินซีแค่นหัวเราะ แต่มือกลับจับแน่นขึ้น หันไปพูดกับลู่เว่ยตง
“เอาสิ แกไปเรียกมาเลย ฉันจะรอเป็นเพื่อน ‘คุณย่า’ คนนี้อยู่ตรงนี้แหละ”
ผู้หญิงคนนั้นเห็นว่าขู่ไม่สำเร็จ ถึงกับออกแรงผลักเย่เหวินซีอย่างแรง