0148

⬢⬢⬢

ตอนที่ 148 กระดาษหน้าต่าง

เย่เป่ยไม่กล่าววาจาอันใดอีก เขาเร่งฝีเท้าอย่างเงียบเชียบแล้วเดินออกจากป่าเล็ก

ในช่วงเวลาไม่กี่วันต่อมา เย่เป่ยเดินบ้างหยุดบ้าง เมื่อใดที่เขาหยุดพัก สิ่งที่ทำโดยส่วนใหญ่ล้วนเป็นการบำเพ็ญภาวนา

เสวี่ยอู๋เหินยังคงติดตามอยู่เบื้องหลังเย่เป่ยตลอดเวลา นางไม่จากไปไหนจริง ๆ

เรื่องนี้ทำให้เย่เป่ยประหลาดใจ ในขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะลอบครุ่นคิดถึงจุดประสงค์ของเสวี่ยอู๋เหิน

“แม่นางเสวี่ย ติดตามข้าไปก็ไม่มีความหมายอันใด หากเจ้าต้องการเห็นข้าถูกคนฆ่าตายต่อหน้าต่อตาจริง ๆ เกรงว่าความปรารถนานี้ของเจ้าคงต้องคว้าน้ำเหลวแล้ว” เย่เป่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ

เสวี่ยอู๋เหินมิได้โต้ตอบ ใบหน้าไร้ความรู้สึก ราวกับก้อนน้ำแข็งงามที่เย็นชา