Chapter 0239

ตอนที่ 239 สู้ศึกเดือดวันสิ้นโลก

“เร็ว... มุ่งหน้าต่อไป ยิ่งไกลเท่าไรยิ่งดี!”

ผู้บังคับการเรือคนหนึ่งนั่งหมดแรงอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องนักบิน ซี่โครงซ้ายของเขาแหว่งหายไปชิ้นหนึ่ง ไม่รู้ว่ากระเด็นไปแปะติดอยู่บนผนังด้านไหน เขาอยากจะไปคุมพังงาเรือ แต่ต่อให้สูดอากาศรอบตัวเข้าไปจนหมดปอด ก็ไม่อาจเค้นเรี่ยวแรงในกายออกมาได้แม้แต่เศษเสี้ยว

ในตอนนั้นเอง เขาเห็นทหารเรือคนหนึ่งโซซัดโซเซลุกขึ้นมาจากพื้น ใบหน้าของฝ่ายนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด แต่... ในที่สุดเขาก็สามารถลุกขึ้นยืนได้

“มุ่งหน้าต่อไป... เดินหน้าต่อไป...”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงขาดเป็นห้วง ๆ ขณะที่ทหารเรือนายนั้นไม่ได้หันกลับมามอง ไม่รู้ว่าได้ยินหรือไม่ แต่ทหารเรือนายนั้นกำลังเดินโซเซตรงไปยังพังงาเรือจริง ๆ

ผู้บังคับการเรือก้มศีรษะลง ในจังหวะที่มือของทหารเรือแตะถึงพังงาเรือ

ทหารเรือไอออกมาหนึ่งครั้ง แต่การไอเพียงครั้งนี้กลับสำรอกเอาเลือดสีแดงฉานก้อนใหญ่ออกมา ภายในนั้นถึงกับมีเศษเนื้อชิ้นเล็ก ๆ ปะปนอยู่จนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ภาพเบื้องหน้ามืดดับ รู้สึกราวกับฟ้าดินกลับตาลปัตร ทว่าสองเท้าของเขายังคงหยั่งรากแน่น อาศัยเจตจำนงอันทรหดดึงสติให้กลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง