กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 7 บุญคุณช่วยชีวิต
“ทีมเรานี่...มีแค่สี่คนเองเหรอ”
“ทำไม นายไม่นับตัวเองเป็นคนรึไง”
คนที่ถามคืออวี๋หงสือ เขาตกใจกับไลน์อัปสุดพิลึกนี้ พลางหวนนึกถึงความถี่ในการเกิดเรื่องที่ยูงลี่เคยบอก อัตราการบาดเจ็บล้มตายมันไม่น้อยเลยจริง ๆ
ส่วนคนที่ตอบเขาก็คือเด็กสาวคนนั้น ผมหางม้าเดี่ยวที่ไม่ได้ดูแลอะไรมาก หน้าผากเต็มไปด้วยลูกผม บนตัวยังสวมชุดนักเรียน ในมือถือโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง คาดว่าตอนที่ถูกส่งผ่านข้ามมาน่าจะกำลังเรียนอยู่
“อ้อ ฉันจำเธอได้ เมื่อวานเธอถีบเข้าที่สะโพกฉันนี่!”
อวี๋หงสือเบิกตากว้าง กุมสะโพกซ้ายของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ตอนอาบน้ำเขาลองก้มดูแล้ว มันเขียวช้ำเป็นปื้นใหญ่เลย
เด็กสาวดูเหมือนจะไม่สบอารมณ์กับอวี๋หงสืออย่างมาก เธอหันหลังให้ไม่พูดไม่จา เพียงแค่ถอดเสื้อคลุมและกางเกงชุดนักเรียนออกเอง เผยให้เห็นชุดเสริมพลังด้านใน เอ่อ นอกจากชุดเสริมพลังแล้วก็ไม่มีอะไรอื่นอีก
เมื่อเห็นเธอเดินเข้าไปใกล้ลูกบอลดำ หลังจากแสงสีน้ำเงินเรืองรองวาบผ่านไป ก็มีปืนนานาชนิดปรากฏขึ้น
“ท่าทีอะไรกันน่ะ ทั้งที่เป็นฝ่ายถีบฉันแท้ ๆ!”