บทที่ 106: เดินทางถึงนครหลวง

บทที่ 106: เดินทางถึงนครหลวง

ทันทีที่เสียงนั้นจบลง แสงไฟอ่อนจางภายในห้องก็ดับวูบ ห้องทั้งห้องจมสู่ความมืดมิดโดยสมบูรณ์

เคานต์เนเซนพลันรู้สึกราวกับจวนของตนทรุดลงเล็กน้อย พร้อมกับหัวใจที่กำลังเต้นอยู่ในอกของเขา

เจ็ดองครักษ์แยกย้ายกันไปคนละทิศทาง แม้แต่ละคนจะสามารถทำลายพื้นที่แห่งนี้ได้อย่างง่ายดาย

ทว่า หลังสัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวของเซี่ยเต๋อ พวกเขากลับเลือกใช้วิธีการสังหารที่ดั้งเดิมที่สุด เพื่อให้เคานต์เนเซนสัมผัสถึงความสิ้นหวังอย่างรุนแรง

พวกเขาไม่ได้พังประตูหน้าต่างเข้ามา ทั้งยังไม่ส่งเสียงหัวเราะเยี่ยงสัตว์ร้ายหรือคำรามออกมาแม้แต่น้อย

พวกมันเพียง “ไหล” ออกไปดุจของเหลว