ตอนที่ 106 เวียนหัวเป็นเรื่องปกติ

ตอนที่ 106 เวียนหัวเป็นเรื่องปกติ

กลางดึก

หลังจากบรรพชนมารโลหิตทิ้งคำขู่ไว้ ก็เผ่นหนีสุดชีวิตโดยไม่หยุดพัก

วิชาเงาโลหิตเร้นกายกลายเป็นลำแสงสีเลือด พุ่งฝ่าม่านราตรีราวกับดาวตก ลับหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

“สมกับเป็นบรรพชนมารโลหิตขั้นทารกวิญญาณจุดสูงสุดเมื่อหมื่นปีก่อน มีของดีอยู่จริงๆ”

ไป๋ชิงเสวี่ยมองเส้นสายสีเลือดที่ลับหายไปอย่างรวดเร็ว รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

ความเร็วระดับนี้ ต่อให้นางเหาะกระบี่เต็มกำลังและเร่งวิชาตัวเบาจนสุดขีด ก็ไม่มีทางไล่ทัน ได้แต่ต้องตัดใจ

นั่นก็หมายความว่า ธงวิญญาณยังเอามาใช้ซี้ซั้วไม่ได้เหมือนเดิม

แต่ผลลัพธ์จากการใช้วิชา [วิถีสวรรค์ยืมธรรม] วาดแผ่นยันต์เป็นครั้งแรกในวันนี้ กลับเหนือความคาดหมายของไป๋ชิงเสวี่ยไปไกลมาก