กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ศิษย์พี่ใหญ่ อย่ามองข้าเลย เขาคุนหลุนมีศิษย์น้องมากมายขนาดนี้ ข้าว่างจัดจะไปเป็นจักรพรรดิมนุษย์ที่เผ่ามนุษย์ทำไม?”
กว่างเฉิงจื่อเห็นลู่ชิงมองมาที่เขาอีกครั้ง ก็มีสีหน้าปฏิเสธเต็มที่
“อาจารย์รองพูดไม่ผิด กว่างเฉิงจื่อ เจ้ามันหัวทึบเหมือนท่อนไม้!”
เมื่อเห็นกว่างเฉิงจื่อมีท่าทีไม่เต็มใจ ใบหน้าของลู่ชิงก็ยิ่งดำคล้ำลงในทันใด
“เสวียนตู เจ้าล่ะ? อยากได้ตำแหน่งจักรพรรดิมนุษย์นั้นหรือไม่?” เมื่อเห็นตัวเป่าและกว่างเฉิงจื่อต่างไม่อยากเป็นจักรพรรดิมนุษย์ ลู่ชิงจึงมองไปที่เสวียนตูแล้วถาม
“ศิษย์พี่ใหญ่ เจ้าก็รู้ ข้าเคยชินกับความอิสระและความเกียจคร้านมานานแล้ว หรือไม่เจ้าก็ลองถามศิษย์น้องคนอื่นๆ ดูเถิด” เสวียนตูเกาหัวตอบอย่างเขินๆ
“เจ้า! ฮึ!”