กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"วัวน้อยเอ๋ย เจ้าเป็นอะไรไป? เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?"
ลู่ชิงถามด้วยสีหน้างุนงง
"ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน ข้าตื่นขึ้นมาก็กลายเป็นเช่นนี้แล้ว ศิษย์พี่ใหญ่ต้องช่วยวัวน้อยด้วย"
วัวเขียวร่ำไห้ฟ้องด้วยสีหน้าอกอับสุดใจ
"เฮ้อ วัวน้อยเอ๋ย มิใช่ข้าว่าอะไรเจ้า เจ้าก็เป็นถึงสัตว์พาหนะของอริยะผู้สง่างาม กลับทำตัวเองเป็นเช่นนี้ ถ้าให้อาจารย์ใหญ่เห็นเข้า จะเป็นเช่นไร? อาจารย์ใหญ่ขี่เจ้าออกไปข้างนอกจะกล้าให้ใครเห็นหน้า?"
ลู่ชิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
"นี่...นั่น...ศิษย์พี่ใหญ่มีอิทธิฤทธิ์กว้างขวาง ขอได้โปรดช่วยข้าเอาหมวกกับกางเกงนี้ให้หลุดออกที"