เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ผู้น้อยคารวะผู้อาวุโสทั้งหลาย ขอบคุณที่ผู้อาวุโสทั้งหลายพิทักษ์ธรรมให้ผู้น้อย” ลู่ชิงเก็บกลิ่นอาย ก้าวออกไปหนึ่งก้าว มาถึงเบื้องหน้าผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลาย แล้วค้อมคำนับผู้คนเล็กน้อย
ต้องยอมรับว่า วิธีการของลู่ชิงทำให้ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายเกิดความชอบพอขึ้นมาทันที เดิมทีคนส่วนใหญ่มาที่นี่เพื่อสมบัติ แต่ลู่ชิงกลับมอบชื่อเสียงดีงามในฐานะผู้พิทักษ์ธรรมให้พวกเขาเอง
ทำเช่นนี้ทั้งได้ใจผู้คน ทั้งทำให้ผู้คนไม่กล้าเอ่ยเรื่องสมบัติ หากตอนนี้เอ่ยขอ มิต้องดูเหมือนตนถือบุญคุณแล้วเรียกร้องผลตอบแทนหรือ พวกเขาล้วนเป็นบุคคลมีชื่อเสียงโด่งดังในบรรพกาล หากเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไป มิต้องกลายเป็นที่หัวเราะเยาะหรือ
แน่นอน นี่เป็นเพียงความคิดของผู้ยิ่งใหญ่บางส่วน คนอย่างคุนเผิง หมิงเหอ และคนอื่น ๆ อาจไม่ได้คิดเช่นนี้ เพียงแต่เกรงใจผู้ยิ่งใหญ่คนอื่นที่อยู่ในที่นี้จึงไม่ได้เอ่ยออกมาเท่านั้น
“เพียงยกมือเท่านั้น ไม่ต้องเกรงใจ เจ้ามีชื่อว่ากระไร” หยวนสื่อกำลังจะเอ่ย แต่ไม่คิดว่าทงเทียนจะชิงเอ่ยก่อน
“ผู้น้อยลู่ชิง คารวะผู้อาวุโสซั่งชิง” ลู่ชิงคำนับทงเทียนอีกครั้ง
“โอ้? เจ้ารู้จักข้าหรือ” การที่ลู่ชิงเอ่ยฐานะของเขาออกมาในทันทีทำให้ทงเทียนประหลาดใจบ้าง เพราะลู่ชิงเพิ่งแปลงกาย ยังไม่เคยออกเดินทางในบรรพกาล