กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 232 เจ้าเล่ห์ตัวน้อย
“มาแล้ว ๆ เลิกมองได้แล้ว!” ซูเหิงใช้ข้อนิ้วลูบไล้บนใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ
เขาพูดกับลู่เหยียนอีกว่า “คีบให้เธอสักท่อนสั้น ๆ พอให้ได้ลิ้มรสก็พอแล้ว ข้าวบดของเธอกำลังจะเย็นลงพอดี อย่าให้กินเจ้านี่ไปประเดี๋ยวเดียวแล้วข้าวบดก็ไม่ยอมกินเลยล่ะ”
ซูเหิงว่าอย่างไรลู่เหยียนก็ทำตามอย่างนั้น บอกให้คีบให้ท่อนสั้น ๆ ก็เป็นท่อนสั้น ๆ จริง ๆ
“อันนี้พอไหม”
“พอแล้ว ๆ” ซูเหิงคีบมาให้
อันอันจ้องมองตาไม่กะพริบ เมื่อเห็นเส้นบะหมี่ลอยมาตรงหน้า เธอก็อ้าปากเล็ก ๆ ของตัวเองอย่างอดใจรอไม่ไหวแล้ว
“อ้า——”
ซูเหิงยิ้มพลางกล่าวว่า “แกอย่าเพิ่งรีบร้อน รอพ่อลวกน้ำให้ดี ๆ ก่อน”