ตอนที่ 235 ส่งไปโรงพยาบาล

ไม่ได้หลับตาแทบตลอดสามวันสองคืนติดต่อกัน ร่างกายแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

แต่เธอกัดฟัน ยืดตัวตรง แล้วเดินตามขบวนเปลสนามมุ่งหน้าไปยังขบวนรถ

ขณะที่เมิ่งซวี่ถูกหามลงมา ซ่งเป่ยชวนก็เดินตามอยู่ข้าง ๆ ตลอด มือจับขอบเปลสนามไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

ซูเหยาปรายตามองสีหน้าของเมิ่งซวี่ ดีขึ้นกว่าตอนอยู่บนเรือเล็กน้อย ทว่ายังคงซีดขาวจนน่ากลัว

หน้าท้องของเขามีรอยแผลเป็นเก่าอยู่รอยหนึ่ง เหมือนถูกอะไรกันบางอย่างแทงทะลุจนทิ้งรอยไว้ รอยเข็มที่เย็บแผลหยาบจนดูไม่ได้ น่าจะเป็นฝีมือของ “หมอ” คนนั้นในอาคารทดลอง

“หมอซู เขาจะหายดีใช่ไหม” เสียงของซ่งเป่ยชวนตึงเครียด

ซูเหยามองดูเขา ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลอย่างลึกซึ้ง